نظام عالم بر تدریج استوار است ایام به تندی نمیروند ماه و فصول هم آهسته آهسته میایند و می روند یک دانه سیب مدت زیادی طول می کشد تا یک درخت و درخت آن ثمر بدهد!

انسان چون طبیعی و در متن طبیعیات نظام احسن عالم قرار گرفته است تدریجا رشد جسمانی دارد از نطفه گرفته تا و قتی که به مرحله بالغیت و رشد کافی خود می رسد!

انسان چون داری دو بعد جسم و روح می باشد از نظر جسمی که با لوازم  و غذاهای جسمانی رشد و نمو می کند اما از نظر روح باز هم رشد دارد این رشد نیاز به غذایی دارد که خود این غذا با ضرفش متقابلا یکی و از یک جنس باشند تا هم آن غذا این ظرف را طالب و هم آن ظرف این مظروف را طالب باشد!!

غذای این جسم همین آب و نان است و غذای روح جز <<علم >>شیی دیگر نیست .

جسم چون محدود و داری حد است شیی را طالب است که حد داشته باشد .

اما روح چون حد ندارد و ضرفش محدود نیست شی و غذایی را می خواهد که محدود نباشد وعلم چون شیی ماوراء این عالم و روح چون از آن عالم است متقابلا یکدیگر را جذب و خواهان یکدیگرند .

انسان در ایام زندگی خویش مرحله به مرحله از رتبه و مقامی به مقام های دیگر میرسد این رسیدن به مقامی تدریجا کسب نموده است نه بطور دفعی حال چون انسان تدریجا انسان می شود تدریجا هم از را انسانیت بیرون می رود!

و روز به روز از مقام بالا تنزل می کند

دیده اید یک فرد مومن بعد از ایامی چند از راه بیرون رفته و تا دیروز که در حسینیه مسجد و با علما بود امروز بعد از چندی دیگر به مسجد و با علما نیست!

این تنزل و ارتقا در انسان این را می رساند که این دنیا دار تدریج است نه دار دفعی یواش یواش خوب می شوی و همان طور  یواش یواش بد و از راه انسانیت خارج میشوید!